5V Na problemy : Vipassana - narzedzie uniwersalne ? czesc 5

Po sniadaniu zbow idziemy do sali medytacyjnej.

I znow siadamy w swoich pozycjach medytacyjnych i mmmmmm.....

..... Jedna z cech umyslu jest nawyk wedrowania z jednego przedmiotu na drugi, z jednej mysli na druga. Nasz umysl wcale nie chce i nie ma zamiaru skupic sie ani na oddechu, ani na zadnym innym przedmiocie uwagi - woli biegac jak szalony.

Nasz umysl ciagle wedruje albo w przeszlosc albo w przyszlosc - nie chce pozostawac w terazniejszosci. Tylko ze tak naprawde my musimy zyc w terazniejszosci bo cokolwiek zdarzylo sie w przeszlosci juz tego nie ma i nie mozemy tego zmienic. A wszystko co jest przyszloscia , jest poza naszym zasiegiem - dopoki nie stanie sie terazniejszoscia.

Owszem - pamietanie o przeszlosci i myslenie o przyszlosci jest wazne, ale tylko w takim zakresie, w jakim pomaga nam dac sobie rade z terazniejszoscia.

Umysl nasz jednak ma gleboko zakorzeniony nawyk uciekania od terazniejszosci w przyszlosc lub przeszlosc - ktore po prostu sa nieosiagalne, wiec z tego powodu umysl nasz jest wciaz wzburzony i nieszczesliwy.

Bo zyc mozna wylacznie w terazniejszosci.

I wlasnie ta technika ktorej sie uczymy, nazywana jest sztuka zycia. Pierwszym krokiem to nauczenie sie , jak zyc w terazniejszosci dzieki skupieniu umyslu na obecnej rzeczywistosci - na oddechu. To jest rzeczywistosc danego momentu.

Wiec siedzimy i medytujemy majac cel - jak najdluzej przebywac w terazniejszosci , obserwujac oddech. Starac sie odrzucac mysli o przyszlosci, przeszlosci. Wyczyscic umysl. TO trudne. Wszystko zaczyna bolec, krece sie aby poprawic pozycje siedzenia. Po godzinie mam juz dosc. Na szczecie kilkuminutowa przerwa, mozna rozprostowac nogi, odetchnac czystym powietrzem.